Czasami słyszę pytanie, jakim coachingiem się zajmuję. Istnieją rozgraniczenia na life coaching, executive coaching, career coaching, coaching relacji. Jest ich jeszcze więcej i przypuszczam, że nadal będzie powstawało wiele nowych. Sama pierwotnie planowałam zajmować się coachingiem zdrowia i jego - jak dla mnie - poddziedziną - coachingiem dietetycznym (w ramach pracy dyplomowej napisałam nawet cały… Czytaj dalej Coaching serca

Siadł mój Animus naprzeciw mojej Animy. Zewnętrznie wyglądali identycznie, mieli moje ciało. Różnił ich wyraz twarzy. Anima była w głębokim smutku, Animus był wściekły. Patrzyła na niego, próbując się z nim bezskutecznie skomunikować. Czuła, że ich komunikacja jest w dramatycznym stanie, że jej nie ma. – Dlaczego jesteś wściekły?- zapytała Anima. – Na Ciebie.- odpowiedział… Czytaj dalej Siadł Animus przed Animą

Mam ich dwóch. Fascynuję się nimi od lat. Jednego przed Drugim w tajemnicy ukrywałam. Pierwszy z nich, Umysł Dualny, postrzega rzeczywistość w kategoriach dobra i zła, czarnego i białego, siebie i innych. To prawdziwy Sędzia. Czasami przeraża mnie jego ocena. Widzi rzeczy takimi, jakie są - tzn. takimi, jakimi je widzi. Gdyby nie Jego rozróżnienia… Czytaj dalej Moi Dwaj, Dualny i Niedualny

Czym jest dla Ciebie uroda? Ja, zastanawiając się nad tym pytaniem, znalazłam kilka definicji. Uroda może wiązać się z pewną przystawalnością do kanonów piękna. Taka uroda jest jak miarka krawiecka, bezwzględna w ocenie. Ten rodzaj urody jest dla mnie umysłową urodą, podlegającą miarom, wagom, centymetrom, długościom, wąskościom (bo nie szerokościom) i tak dalej..  Kiedyś mój… Czytaj dalej Złość piękności szkodzi

Vanitas dla serca, nędza dla umysłu. Poczuliście kiedyś nie o to mi chodziło? Doświadczyłam tego jako mieszkanę złości, smutku, rozczarowania, pustki, poczucia oszukania, poczucia, że jest się durnym.   Nie o to mi chodziło. Nie chodziło mi o konkretne słowa, choć myślałam, że chodzi mi o przymiotniki opisujące moje ciało, mój umysł i moje serce.… Czytaj dalej Vanitas vanitatum et omnia vanitas

Stanęłam przed Nim, moim Umysłem, pierwszy raz patrząc Mu prosto w twarz i głęboko w oczy. Takiej chwili prawdy jeszcze nigdy między nami nie było. Im bardziej czułam Jego spojrzenie i obecność, tym więcej łez napływało mi do oczu. Zrozumiałam, dlaczego wcześniej nie mogliśmy się w takiej bezpośredniej konfrontacji spotkać. Nie byłam widocznie gotowa, by… Czytaj dalej Cicho sza!

Mój Umysł przysłał mi rano smsa: – Co to za cisza? Od pewnego czasu mamy ciche dni. Nie płynie ze mnie nawet milimetr chęci, by podejmować słowny tan, do którego mnie zaprasza. Straciłam też energię, by próbować wciągnąć go w salsę swojego serca, podczas gdy on uparcie tańczy swoje wygibasy. Milczenie go poruszyło. Tylko bezruch może… Czytaj dalej Na udry z sercem, na udry z umysłem

Moją rzeczywistość przepełnia brak reakcji. Mój znajomy nie zareagował na moje pytania, moja znajoma również nie udzieliła mi odpowiedzi. To także sytuacje braku mojej reakcji na usługodawcę, który w sposób niesatysfakcjonujący wykonuje dla mnie usługę; braku reakcji na smsa, który dostałam; na czyjeś spóźnienie; na kogoś zaczepkę słowną. I tak mogłabym mnożyć. Jeśli wierzyć Newtonowi,… Czytaj dalej Czy złość szkodzi, czy nie szkodzi, komu i kiedy na dobre wychodzi

Zaufanie, jak podaje słownik dostępny na półce u mnie w domu, to całkowite zawierzenie komuś, wiara w kogoś. Widzę to jednak tak, by pracę nad zaufaniem zacząć najpierw ze sobą, bo by mieć zaufanie do kogoś, trzeba je mieć wcześniej do siebie. Po raz iksetny powołam się swoją wiarę w to, że rzeczywistość odbija nam… Czytaj dalej Zaufanie